Apreciados colegas, estareis de acuerdo conmigo que cuando, por ejemplo, tienes ganas de ir al lavabo y llegas a tu casa y alguien está ocupando el ascensor con sus compras del Carrefour esos cinco minutos se te hacen eternos.
Cuando estás esperando el autobús, nieva o ves volando muy bajo a un grupo de grajos, esos cinco minutos se hacen eternos.
Pero están los cinco minutos psicológicos y los cinco minutos de Pasqual Maragall cuando era candidato -próximos a la hora-.
Cinco minutos terribles, agobiantes, en los que no puedes hacer nada porque estás pendiente de una llamada -o esperando a Pasqui-. Cinco minutos que bien conoce más de un compañero. Cinco minutos, eternos, como cuando llamas a un jefe y te dice, estoy hablando, te llamo en cinco minutos. Cinco minutos, eternos, como cuando llamas para vender un tema y te dicen: "Cinco minutos y te doy el espacio". Parecen cinco minutos eterenos, pero es que lo son. Y es que, sé de algunos compañeros que han estado esperando más de una hora y si han podido volver a hablar con el jefe es porque ellos le han llamado. En Somalia incluso comentan que murió un corresponsal de un medio austro-húngaro esperando la llamada de respuesta. Pero, eso sí, nosotros tenemos que perder el culo ¿no? Y nuestros cinco minutos han de ser cinco segundos... ¿Qué opinará el señor Swacht de todo esto?
Alhakem el Grande
cierto, los periodistas no nos cansamos de esperar.
bueno, si nos cansamos. pero nos j*d*m*s.
es por ello que a las ruedas de prensa me llevo un yo-yo. que nunca viene mal un poco de egocentrismo.
"Cinco minutos" eso digo yo cuando acaba la faena! ¡Tanto para cinco minutos!
El tiempo es relativo, jóvenes. Todo es relativo. Créanme, sé de lo que me hablo.
Yo utilizo la misma fórmula cuando me reclaman una pieza. ¡En cinco minutos te lo mando! Y siempre tardo más... No compensa sus cinco minutos que son cinco horas pero voy arañando segundos. Algo es algo.
Lo que más irrita es tener un tema y que un jefe ni siquiera te coja el teléfono, porque habla por el móvil, está reunido o vete tú a saber por qué. Irritación sólo superada por que te lo descuelgue para inmediatamente colgar: te cobran la llamada y no has podido colocar el tema aún. Después viene el dilema: ¿esperas a que él te llame en, ejem, cinco minutos o vuelves a intentarlo con el riesgo de que vuelva a colgarte y se quede tan ancho?
Un compañera de BCN acudió a una rueda de prensa de un-a conseller-a o especimen similar, y lo hico con una placa colocadita en la solapa que decía algo así como "no juegues con mi tiempo". Y venía muy bien porque el susodicho político hizo esperar media hora sin ninguna disculpa posterior....
era conseller/a o president?
¡Ay, estimados colegas! Permitidme que haga hincapié de nuevo en la sección cuyo copyright me pertenece, "Ser corresponsal". ¡Qué distintos son esos cinco minutos si trabajas por cuenta ajena o si has de colocar el tema!
Realment és desesperant haver d'esperar...
Aixó no obstant segueixo pensant que les pitjors esperes són les que has de fer davant dels jutjats perquè mai saps a quina hora acabaràs... Com a mínim els polític a qui no disculpo, arriben tard però saps que arriben però faràs una crònica... però quan estàs davant un jutjat que nasos expliques? si no saps el que està passant a dins. Recordeu quan va declarar l'assassí de les polis? Vam estar un diumenge des de ben d'hora al matí fins passades les 12 de la nit!!! Això sí que va ser una autèntica pèrdua de temps ja que no vam aconseguir res de res....
I no us empipa quan ens convoquen a actes amb veïns, militans o coses semblants i ens els hem d'empasar sencers tot i que a nosaltres només ens interessi el resum de l'acte? Els del consell comarcal, quan fan alguna cosa, són especialistes en això.